Welkom, Besoeker
Welkom, Besoeker

Titel: WATTER ONSE IS IN JOU POND?

Deur Ronnie
Datum gepubliseer: 24 Julie 2019 Aantal woorde: 567 169 Kere gelees 3

Ek onthou nog so goed ons predikant se reaksie toe my ouers hom inlig dat my suster gaan trou. “Trou sy met een van ons mense?” Die ‘ons mense’ was natuurlik Doppers (nee nie drinkers nie my mens, lidmate van die Gereformeerde Kerk).
Die antwoord was nee’ want haar aanstaande was ʼn NG-man (Gaatjieponder). Dit was in daardie dae baie makliker om te onderskei tussen ‘ons’ en ‘hulle’.
‘Ons’ was óf KP óf HNP óf NP en ‘hulle’ was die partye wat nie ‘ons’ was nie. Vir die mense wat nie mog gestem het nie, was ‘ons’ die sonder stem en ‘hulle’ die met ʼn stem (ja, ek weet, blank en nie-blank maar ek probeer politiese korrek wees). ‘Ons’ was óf Noord-Transvaal, Transvaal, WP, ens. en ‘hulle ‘was almal wat nie ‘ons’ was nie. As jy Afrikaans gepraat het, was jy ‘ons’ en as jy Engels gepraat het, was jy ‘hulle’ oor die res het niemand regtig omgegee nie. Dit was so ongeveer vyf-en-veertig jaar gelede.

Verlede week is daar ʼn debat op Twitter oor wie is ‘ons’ en wie is ‘hulle’ in Suid-Afrika. Eish, nou is dit nie meer so lekka clearcut nie my baby. Aikonna, dis nou ʼn deurmekaar gemors my bra. Op die ou end het ek ma’ getjaila want niemand kon vir my sê wie’s nou wie in hierdie land nie. ʼn Totale poespas.

Afrikaner! Bulder ʼn ou. Almal wat in Afrika woon is Afrikaners. Toe is dit Boere. Nee, reken een, boer is ʼn beroep. ʼn Ander mompel oor taal, maar dan weer, die Griekwas en Kleurlinge praat hom ôk gehoor. Ja, maar kleur maak nie saak nie! Toe word dit politieke partye. As jy ANC is, is jy ‘hulle’, finish en klaar. So EFF is ‘ons’ vra een. NEEEEEE skreeu die skare en gaan laai mausers. Niemand praat oor kerkverband nie, dis lank se tyd nie meer relevant nie. Ek vra, wie is ‘ons’ en wie is ‘hulle’ en omdat niemand dit na behore kan definieer nie, is ek toe ʼn Jew, ʼn ANC slave, ʼn idealis en nog meer.

Ek kyk Saterdag na die Springbokke teen die Ausies. Op Ellispark sit daar ‘ons’, in groen, en ‘hulle’ in ander kleure. ‘Ons’ huil saam oor James Small en Johnny Glegg, sing saam Impie, sing en dans saam toe die Bokke wen. Dis toe dat ek besef ‘ons’ is almal wat saamstaan teen ʼn gemeenskaplike teenstander, wat streef na dieselfde doel en saamwerk om dit te verwesenlik. Die lyne tussen ‘ons’ en ‘hulle’ is vloeibaar, en ek behoort aan baie groepe wat ‘ons’ vir my is. Ek is ʼn Bloubul, ʼn Christen, ʼn eggenoot, ʼn kind, ʼn ouer, Afrikaanssprekend, natuurliefhebber, ens. In hierdie groepe is nie al die ‘onse’ en ‘hulle’ presies dieselfde nie.
Ek besef toe daar is nie net een groep ‘ons’ en ‘hulle’ nie. Is dit dalk waarom almal altyd baklei? Elkeen van ons het ʼn eie opinie wie die onse in ons pond en wie ‘hulle’ is. Ons dink ons stem saam, maar dan word ons ontnugter want daar is maar altyd dinge waaroor ‘ons’ verskil. Sal daar ooit vrede, liefde en harmonie wees in die wêreld van ‘ons’? Ek twyfel, want ʼn ‘ons’, deur bloed verbind, ( ʼn gesin) is mos onbetwisbare ONS, en selfs daar is dit maar ook ʼn ‘ons’ en ‘hulle’. Dan weer, ek is Joodse idealis, onnosel en naïef. Blind soos ʼn mol. Ek kan maar net nie sien wat ander sien nie, of is hulle dalk die blindes? Ek vra namens ʼn vriend.




TEMAS
3 Kommentaar
  1. Anze

    24 Julie 2019

    Pragtig, baie dankie vir jou bydrae tot die Julie 2019 projek

  2. Kiekies

    15 Augustus 2019

    Puik!
    Sê vir jou vriend ek het gedink ek en hy is ‘ons’ tot ek uitvind hy is ‘n bloubul. Toe word hy ‘hulle’. Giegiegie.

  3. Ronnie

    10 Oktober 2019

    Lekker lag ek nou…. dankie jong 🙂

Laat u kommentaar

GESKRYF DEUR

Jy moet ingeteken wees om boodskappe aan hierdie skrywer te kan stuur.

Publikasies: 17
Kommentaar telling: 9

My gesin skilder My ma kan skilder, kon skilder. Rumatiek het die hande krom en vingers dom gemaak. Ouderdom het die oë swak en kleure en lyne dof gemaak. Sy het laat in haar lewe begin drink uit haar kunsfontein, maar hoe het sy nie gedrink nie! Groot slukke wat my huis se mure versier in elke vertrek ... nie net mý huis nie, maar al drie ons kinders sʼn, en sommer baie ander mense sʼn ook. My man se fontein borrel ongebruik. Daar is mos altyd eendag ... wanneer die kinders uit die huis is ... wanneer ons op pensioen is ... wanneer ons ons pas begin vertraag. Ons begin ons pas vertraag ... die kinders is uit die huis ... tyd loop uit. Diabetes steel stukkie vir stukkie sy sig en ongemerk begin sy hande bewe, soos dié van sy oupa, sy ma en sy broer. Gaan sy fontein te vergeefs borrel, of gaan hy, soos my ma, en ek, diep skep, laat in ons lewens? My oudste dogter skep bekers vol uit haar fontein. Sy teken geboue en paaie op rekenaarprogramme en geniet die presisie en wiskundige berekenings wat vereis word. Die gebou moet kan staan tot die aarde vergaan, en in dié pad mag daar nooit ʼn sinkgat val nie. Sy begin versigtig, soekend drink uit al groter wordende houers en teken pragtige meubelprente in my huis. ʼn Ou tafel wat ‘n belediging vir ʼn ashoop is, word die pronkstuk in die eetkamer.   ʼn Pot wat vergete en nutteloos in ‘n kas staan, word die fokuspunt in die sitkamer. Weggooi t-hemde , vloerlappe sê my ma, kry ʼn tweede lewe as ‘n lappiesdeken op haar bed. My jongste drink klein slukkies uit ʼn soortgelyke fontein as haar ouma. Op tekenpapier, met kwas en potlood, kryt en pastel, teken sy die mooiste prente. Prente? Nee kunswerke. Teken? Nee, dis meer as teken, sy skilder. Daar is nog baie leë kolle op die mure in my huis. Die vertrekke wat ousus met ou tafels en potte en dinge mooi maak kort nog iets – iets unieks – iets besonders – soos daai tekening van die uil wat sy in Graad 10 se kunsklas gemaak het ... of daai skets van haar gesig gekombineer met haar indiaan-spirit-animal wat sy vir haar Graad 12 kunseksamen ingegee het ... of daai skilder wat nog sluimer in haar hande en kunstenaarsiel. Jy begin vroeg, jy het baie tyd, drink diep my kind. En ek? Ek teken met woorde, uitroeptekens, vraagtekens, koppeltekens, kommas en punte ... op leë Word Document bladsye, ...op my laptop se wit skerm. Vir die grootste deel van my lewe het ek net vaal korporatiewe prente geteken – advertensies, persvrystellings, toesprake, pamflette, brosjures, interne nuusblaaie ... Ek kon myself nie help nie en het telkens die vaalgeit probeer inkleur, maar in die koue, grys wêreld van harde besigheid in die finansierings industrie, is swart en rooi syfers al kleur wat geduld word ... en my siel het stukkie vir stukkie gesterf. Maar nou ... nou het ek tyd ... die kinders is uit die huis ... ek werk nie voltyds nie .... nou wil ek drink ... diep drink uit my eie borrelende fontein .... ek wil kleurvolle, woordprente skilder .... op die leë wit skerm ... in Word ... op my laptop.

Gebruikers Aanlyn

1 Lid, 124 gaste aanlyn

Bydrae Totale