Welkom, Besoeker
Welkom, Besoeker

Titel: IN DIE LENTE VAN ONS LIEFDE (1194 woorde)

Deur Martha
Datum gepubliseer: 20 November 2019 Aantal woorde: 1193 48 Kere gelees Hou van

Die aarde is ‘n rooi stofwolk. Dat sy nou juis op so ‘n dag hier moet afklim! Annelie bind ‘n serp oor haar mond en neus en sien dat die meeste ander passasiers dieselfde doen.
Iemand kry haar aan die arm beet. “Mevrou, ek is John. As ons uitklim, moet jy aan my vashou. Hierdie wind speel nie met kleintjies soos jy nie. Ek neem jou reguit na jou woonwa toe, vandag sal niemand kan werk nie.
Die moderne woonwa is gelukkig redelik stofdig. Annelie begin dadelik haar tasse uitpak. As hierdie wind gaan lê, wil sy gereed wees. Tien dae is so kort vir dit wat sy alles wil doen.
“Jammer, onder normale omstandighede sou ek darem eers klop voor ek inkom, maar met hierdie wind …”
Sy stol in haar spore. Voor haar staan haar jeugliefde, Martin. Sy skud ‘n slag haar kop om seker te maak dat sy nie droom nie. Hoe is dit moontlik?
“Ekskuus tog, het ek jou laat skrik?” vra hy besorg.
“Nee … ek …” stamel sy.
Hy lag. “Ek dink dit is nou veilig om die serp van jou gesig af te haal. Hier in die woonwa is die stof mos darem nie so baie soos buite nie.”
Die serp! Senuweeagtig sukkel sy om die knoop agter haar kop los te maak. Hemel, hoe het sy in hierdie situasie beland? Gaan hy haar herken?
Uiteindelik is die knoop los en val die serp op die grond voor haar. Sy buk vervaard af en tel dit op. Om haarself tyd te gee, staan sy tydsaam die serp en opvou, sonder om na Martin te kyk.
“Annelie? My genade, mens, dat ons mekaar na twintig jaar hier in die boendoes moet raakloop! Wat maak jy hier?” Hy gaan ongenooid op die bed sit en klap met sy hand langs hom as uitnodiging vir haar om ook te sit.
“Ek kan dieselfde vir jou vra. Ek is besig met my doktorale proefskrif: boukuns. Wat my fassineer, is hoe hulle in daardie tyd gebou het sonder sement. Hoe bly die strukture staan? Na Martin se dood het die kinders my aangemoedig om weer te begin studeer … en hier is ek nou.”
“Ek is jammer om van jou man se dood te hoor.”
“Dis darem al ses jaar gelede. Dit gaan al beter as aan die begin. En jy? Vrou? Kinders?
Hy skud se kop. “Argeologie is my vrou. Nadat ons graad gevang het, was ek ‘n tyd lank bo in Antarktika en nou is ek hier, soos jy sien.” Hy lag. “Hier loop nie eintlik ongetroude vroutjies tussen die ruïnes rond nie.”
Hy staan op. “Wees rustig, hierdie wind gaan nie voor vannag lê nie. Ek kom kry jou sesuur vir aandete. Reg so?”
Sy knik. “Baie dankie. Ons sien dan sesuur.”
Martin is uit by die woonwa en Annelie pak gou klaar uit. Haar gedagtes is ‘n warboel. Hy hét destyds gevra sy moet vir hom wag, maar sy sporadiese briewe het al skaarser geword en later opgedroog. Pieter was eers ‘n vriend in nood en mettertyd het sy lief geword vir hom. Dierbare Pieter! Jy het dit nie verdien dat my hart net halfpad aan jou behoort het nie.
Etenstyd is ‘n roesmoes van mense. Annelie is bly dat hulle die tafel met tien ander mans deel. Sy kan glad nie bepaal of Martin nog ooit onthou dat sy hom jare terug in die steek gelaat het nie. Die geselskap is lig en ontspanne, met geen persoonlike verwysing na die verlede nie.
Iewers deur die nag het die wind gaan lê. Die woestynoggend is koel en verfrissend. By die tyd wat hulle egter by die uitgrawings kom, tap die sweet reeds van Annelie se gesig af. Vir haar lyk dit of die res van die span onaangeraak is deur die hitte. Hoe kry hulle dit reg?
“Kom ek gaan wys jou waar ons verlede maand klaargemaak het. Ek glo dit is waar jy die meeste van jou inligting sal kan versamel,” bied Martin aan.
Van die oomblik af wat sy die ruïne sien, is sy begeesterd. Sy begin dadelik foto’s neem en aantekeninge maak. Sy vergeet van Martin en die hitte, want sy weet haar tyd is beperk. Iewers hoor sy die sirene vir middagete, maar sy woeker voort. Tyd is te kosbaar om te mors.
Die laatmiddag-sirene roep dat die laaste bus op pad is terug kamp toe en Annelie drafstap om by die ander te kom.
“Ek dog jy slaap sommer vannag hier,” lag Martin toe sy uitgeput in die bus klim. “Kom skuif hier langs my in, die bus is baie vol vandag.” Hy sit sy arm om haar skouers en trek haar nader. “Sit nader, netnou val jy af.”
Annelie voel hoe haar wange vuurwarm word. Genugtig, die man is bloot bedagsaam, moenie nou allerhande gedagtes kry soos ‘n bakvissie nie. Martin sit doodrustig en gesels met die man links van hom, skynbaar onbewus van haar of haar ongemak.
Die dae gaan te vinnig verby. Die patroon bly dieselfde: Vroeg opstaan, heeldag in die bloedige son en saans eet hulle saam met die res van die kamp.
Annelie is verward en onseker. Nog net twee dae, dan gaan sy terug. Sy het in hierdie paar dae maar net weer besef dat sy nog altyd baie lief is vir Martin. Die probleem is dat hy onaangeraak en amper half koel teenoor haar optree.
Na aandete keer Martin haar toe sy na haar woonwa toe wil loop. “Kom saam, ek wil hê jy moet na iets by my gaan luister,” nooi hy.
“Ek wou eintlik begin inpak het, maar ek kan ‘n halfuur spaar.”
Annelie weet sy het nog genoeg tyd om in te pak, maar sy vertrou haarself glad nie alleen by Martin nie. Die blote gedagte daaraan laat die bloed deur haar are bruis.
“Sit gerus, ek gooi vir ons iets om te drink,” nooi hy. “Drink jy nog altyd ‘n rooietjie?” vra hy oor sy skouer.
Dit skok deur haar liggaam toe sy die glas by hom vat. “Baie dankie, Martin. Jy onthou sowaar nog altyd!”
Hy lag. “Jy sal verbaas wees wat ek nog alles onthou.” Hy druk ‘n CD in die speler. “Maak jou oë toe en luister,” fluister hy toe klavierklanke die woonwa vul.
Annelie ruk regop. “Dis mos …”
Hy sit sy vinger voor sy mond. “Sjuut, lê terug en luister, toe?”
In September word die wêreld weer mooi, In September in helder kleure getooi …
Hy kom langs haar sit en neurie saggies saam. Wanneer die laaste note wegsterf, is hulle stil. Woorde is nou oorbodig.
“In die lente van ons liefde,” mymer hy by haar oor. Ons het dit die aand voordat ek weg is, in die inry gaan kyk.”
“Martin, ek is so jammer oor alles. Kan jy my vergewe?”
“Sjuut, jy praat te veel, my lief.” Hy soen haar saggies op die voorkop voordat hy voortgaan. “Vir ons getroude maters is hierdie al lankal mid-somer, maar vir ons is dit die lente van ons liefde, dink jy nie so nie?”
Sy lag saggies. “Op ons ouderdom? Dan seker maar die laat-lente van ons liefde.”




TEMAS
1 Kommentaar
  1. Anze

    20 November 2019

    Pragtig, baie dankie vir jou bydrae tot die November 2019 projek – Laat-lente

Laat u kommentaar

GESKRYF DEUR

Jy moet ingeteken wees om boodskappe aan hierdie skrywer te kan stuur.

Publikasies: 40
Kommentaar telling: 11

Ek is 'n Namibier in murg en bloed. Ek hou my lewe lank skook, met hier en daar 'n kort tussenpose. Ek is getroud, het drie kinders en (op die oomblik) drie kleinkinders. Dit het my my lewe lank gevat voordat ek die moed gehad het om te begin skryf. PUBLICATIONS Books: Tuiskoms, by Martha Poller. Published by Malherbe publishers (2018), 193 pages. ISBN 978-1-928413-65-3 Hagar, by Martha Poller. Published by Malherbe publishers (2017) 270 pages, ISBN 978-1-928413-70-7   Short stories: ·         My lewe in ink – ‘n versameling van inspirerende dagstukkies. Published by Carpe Diem Boeke (2002) ISBN 1-919912-07-X Martha’s contribution: Jesus, ek is blind! (page 180) ·         Keur van verhale 4 – ‘n Potpourri Publikasie (2018) Published by Malherbe Publishers. ISBN 978-1-928413-40-0 Martha’s contribution: Die Misverstand (page 72) ·         Kierangspruit se Sirkus – ‘n Potpourri Publikasie (2018) Published by Malherbe Publishers ISBN 978-1-928413-90-5 Martha’s contribution: Rocco se hartseer vertoning (page 82) ·         Verspeelde Matriekafskeid Published by Huisgenoot (8 February 2018) and read on Maroela Media  (2 February 2018) ·         In die grasie van jou wese – ‘n Potpourri Publikasie (2018) Published by Malherbe Publishers   ISBN 978-1-928415-57-2 Martha’s contribution: (V)oorbegin

Gebruikers Aanlyn

1 Lid, 91 gaste aanlyn

Bydrae Totale