Welkom, Besoeker
Welkom, Besoeker

Titel: GOUE PÊRELS

Deur Nico Schamrel
Datum gepubliseer: 19 Desember 2019 Aantal woorde: 1557 142 Kere gelees 1

Al die sterre is swartkolk – geblus in die donker – hul helder skyn ingeplof. Woensdag se volmaan dra ’n swartmanel van salpeter, houtskool en swael. Die hemelruim is swartryp windverwaai.
Hoe donker is die nag wanneer net hý met oopoë na alles staar. Kerse dood, lampe en konkavuur geblus.
Stroopsoet, stil is die nag – nie krieke, paddas en toktokkies, nog minder die honde hou wag.
Swartkoppersie, kannabos wat pimpelblom in die skemerdonker. Swartland se berge het al die geel koring en sonneblomme ingesluk.
Laat daar lig wees. En daar was lig.
Vier stokkies, ’n stukkie tou, papier – ’n vlammetjie sal netnou brand.
Vroeër se warmmaak vuur stuur sterre-vonke die lug in; dwarrelend, blink stertjie, glinster viooltjies, goue pêrels.
Azra sê so.
Vir Sy kroon? wonder hy.
As Hy weer kom, kom haal Hy Sy pêrels.
Hy druk sy bruin kaal voete dieper onder die seesand.
Branders slaan onhoorbaar teen koue rotse. Die see lê onder ’n nag-karos.
Wat is ’n wens? Is dit die begeerte om iets te hê, of is ’n wens ’n vervulling waarna jy koester?
Toe word wens die vader van sy gedagte en daar is ’n duisend wit ligte – ver, verder as wat sy oë kan sien.

“Jy moet wakker word,” sê ’n tienerstem.
Hy voel hoe ruk iemand hom liggies aan sy arm en ’n vinger wat streel oor sy neus.
“Môre, Azra!” antwoord hy terug.
“Môre Charlie. Hoe lê jy so half onder die sand begrawe?” Hande vee die sand van sy bene en arms af met vinnige bewegings.
“Het jy koud gekry? Ek’t jou gesê om eerder saam my te loop. Maar nee, jy wou bly. Daar is ’n holte agter daai sandduin en dis uit die koue wind.” Haar sagte hande vlinder weer oor sy bene.
“Ek’s okay, Azra,” sê hy terwyl hy sy hand oor haar kopdoek en serp streel.
“Hoekom dra jy dit elke dag?”
“Die kopdoek?”
Hy knik.
“Ek is Islam.”
“Wat is Islam? Ek dog jy is ’n Coloured soos ek?”
Op daardie oomblik vind Azra haar in ’n verwarring. Dra sy die kopdoek omdat dit iets voorstel of omdat sy gedwing was om dit te doen?
“Ek ís ’n kleurling, maar my geloof is Islam. Dit is anders as joue. Sien, dis wat my pa ons geleer het.”
“Wat is myne dan?” Hy krap rond in die sand op soek na sy boksie vuurhoutjies.
“Dít waarin jy glo, Charlie. Kom, ons moet loop voor ons gejaag word vanaf die beach. Hulle soek ons nie hier nie. Bosslapers, straatkinders, gomsnuiwers, useless jongmense …” Sy trek hom op en hou sy hand vas.
“Hoekom noem hulle ons dit?” vra hy.
“Want hulle ken ons nie. Niemand vra meer vrae nie.”
“Ek ruik fish en chips,” sê hy en snuif in die lug.
Wens.
’n Duisend sterre – ver, verder as sy oë kan sien.
Fish en chips.
Wens.
Al Sy pêrels, fraaie pêrels.

Daar was baie kindergesiggies by die sopkombuis; bruin gesiggies, ogies wat honger rondsoek, hande wat gretig gryp na fish en chips in papier toegedraai.
“Antie, skies, ons het ’n bakkie. Kan ek die papier kry?” vra Charlie, terwyl hy gulsig twee aartappelskyfies in sy mond druk.
Dan voel hy in sy sak en haal sy skatte uit. ’n Boksie vuurhoutjies, ’n plastiese vurk vir Azra, ’n knipmes en ’n wensbeentjie.
“En dit?” vra Azra.
“Dis ’n wensbeentjie van gister se stukkie hoender. Kom ons wens …” hy aarsel, “… nee, ons moet wens sonder dat ék weet wat jý wens anders kom dit nie waar nie.”
Wens, trek, knak.
Hulle lag.
“Wie wen?” vra Azra.
“Die een met die langste beentjie in sy hand.”
“Dan is dit jy!” sê Azra opgewonde.
Sy jok.
Môre kom almal met bakkies. Charlie sê hy soek hulle papiere. Die antie vra nie hoekom nie. Teenagers is weird en sy vra lankal nie meer vrae nie.
Niemand vra meer vrae nie. Niemand vra hoekom jy op straat is nie.
“Hoekom het jy weggeloop?”
“Oor my pa se believes.”
Skaduwees en donker hoeke waarin sy moet wegkruip. Hidjab – kopdoek en serp – bedek jouself Moslemvrou. Om watter rede?
“Waarom dra jy dan die kopdoek?”
“Ek weet nie. Maybe omdat dit deel is van my?”
Hy vryf weer oor die sagte gladde satyn.
“Dis unfair – die boys kan party na hulle by die moskee was, maar ons meisiekinders moet met ’n kopdoek staan en kos maak. Ek verstaan nie my geloof nie, sien?”
Haar stem klink anders; sag, ’n snaar wat liggies vibreer, ’n eggo wat fyn deur die donker sny en iewers wegraak oor sandduine en bakkerbos.

Stokkies, papier, tou, blikkies, spiritus, vuurhoutjies.
Die kindergesiggies sit op die strand; knip, draai vas, plak.
“Wat gaan jy aanvang Charlie?” vra die antie vroeër die oggend.
“Ons gaan die sterre terugsit in die Hemel antie.”
“Daar skyn dan sterre,” sê sy verbaas.
“Wens-sterre, liggies soos pêrels.” Sy oë soek rond na niks.
“Wanneer, kind?”
“Oor twee weke antie. Almal moet kom. Sal dit nie great wees nie?”
Azra sit haar arm om sy lyf.
Dat ’n sestienjarige kind so ver kan dink is godgegewe, dink die antie terwyl sy die pot sop roer.

’n Duisend mense op die strand. Die plaaslike koerant is ’n goeie klikbek. Eenhonderd rand vir toegang tot die strand en ’n lantern in die hand.
Vrolike musiek sweef oor die skare.
Dans saam met donkermaan, stroop hom van sy swartmanel tot dit kaal en grootoog oor die see se swart karos glinster.
“Die maan is rond, blink en so naby,” sê Azra, “ek kan amper aan hom raak.”
“Ek kan sy strale teen my voorkop voel.”
“Regtig?”
“Hoe laat is dit,” vra Charlie.
“Dis amper tyd.” Sy vat sy hand.
“Hier is ’n pen,” sê sy.
Wens – skryf dit neer, stuur jou boodskap, ’n duisend pêrels vir Sy kroon.
Laat weet vir Hom sy kindergesiggies is liggies wat die donker verlig.
Azra draai haar kopdoek en serp stywer om haar kop en nek.
“Jy kan jóú wens skryf, want onthou jy het gewen … toe, skryf.” Sy stamp hom liggies teen sy arm.
Laat die sterre weer blink en die blindes sien, Charlie.
“Teken jy ’n groot oog en ’n kroon. Sal jy?” vra Charlie.
“Charlie, jy …” sy kyk op na die donker hemelruim. Ver is die Suiderkruis.
“Ek begeer niks, ek wens net en ek vra,” fluister hy met toe-oë.

Dit is tyd. Een minuut voor twaalf. Almal tel die sekondes af.
Azra neem die vuurhoutjies en steek die lantern se vlam aan. Charlie hou dit vas. ’n Duisend lanterns skiet een vir een die lug in. ’n Massa lig wat flikker in goud en wit.
“Laat los, Charlie,” fluister Azra en hou aan haar serp vas.
“Daar gaan hy!” skree Charlie opgewonde en kyk op.
Al die sterre is swartkolk – geblus in die donker – hul helder skyn ingeplof. Woensdag se volmaan dra ’n swartmanel van salpeter, houtskool en swael. Die hemelruim is swartryp windverwaai.
Hoe donker is die nag wanneer net hý met oopoë na alles staar, maar net die blindheid van die donker kan sien.
Blind is donker. Blink stertjie, glinster viooltjies, goue pêrels wat in sy gedagtes ronddans soos onblusbare vlamme.
“Azra? Azra, waar is jy?” Hy tas rond in die donker. ’n Vinger glip saggies oor sy neus. Dit is hulle geheime teken dat dit sý is.
“Hier, jammer, die mense druk my rond.”
“Ek sal jou vashou,” sê hy en sit sy arm om haar lyf.
Toe gaan sy oë oop na vier blinde jare. Wonderwerk.
Eers die dofheid; lig wat in kolle swem, swart word grys, dan helder bont soos die reënboogdruppels in ’n Bo-Kaap se blomtuin. Carisbrook straat.
Daar ver ’n duisend lanterns, helder blink sterre, die blinkoog volmaan. Azra langs hom – ’n rein, suiwer, kosbare pêrel.
“Charlie?” vra sy verbaas.
Toe kom die dwarrelwind en waai die lanterns verder weg oor die see tot na aan die hemelkoepel. Nóg Verder en verder weg met ’n duisend wense.
Almal kyk op na waar Hy is.
Hy kyk neer en sien die lig met ’n duisend wense en Hy sien ’n skare van ’n duisend siele.
Laat daar lig wees. En daar was lig.
Twee blindes kan weer sien.
En die dwarrelwind draai en pluk aan moue, krae, broekspype en ’n kopdoek. Weg, oor die see, uit die oog.
“Azra, hoekom huil jy? Ek sal vir jou ’n ander kopdoek kry, promise en …”
“Nee,” sy kyk op na die duisend lanterns, ”ek het Hom belowe as jy weer kan sien …” Sy hoef niks verder te sê nie.

Soms langs die strand of op ’n straathoek, miskien op die plein of by die hekke van die begraafplaas staan Charlie en verkondig die wonderwerk van ’n lantern.
“Moenie blind wees nie. Jy is sy pêrel en Hy wil jou hê vir Sy kroon,” sal jy hom hoor sê. Dan glimlag die mense en die kindergesiggies soos sterre se liggies.
Azra is ’n suiwer, rein pêrel wat elke dag wag vir Charlie om te kom eet. In haar oë skyn ’n duisend lanterns met wense wat Hy sal vervul. Sy kook vir die mense en die kindergesiggies by die sopkombuis – sonder ’n kopdoek, want daar is nie meer skaduwees of donker hoeke waarin sy moet wegkruip nie.

©Nico Schamrel
(1541 woorde)




TEMAS

Laat u kommentaar

GESKRYF DEUR

Jy moet ingeteken wees om boodskappe aan hierdie skrywer te kan stuur.

Publikasies: 7
Kommentaar telling: 10

My werk wissel tussen fiksie, roman, komedie en erns. Verskeie van my kortverhale is gepubliseer in drie bundels - Vlerke, Ses Dae en Tydpalet - asook op verskeie platforms. Ek het ook 'n Croyez-benoeming ontvang vir 'n kortverhaal wat in 'n keurbundel verskyn.  Ek werk tans aan my eerste Afrikaanse kortverhaalbundel - Engela - asook 'n boek (komedie). http://pendit.co.za/

Gebruikers Aanlyn

1 Lid, 117 gaste aanlyn

Bydrae Totale