Welkom, Besoeker
Welkom, Besoeker

Titel: Bende Bende

Deur Ronnie
Datum gepubliseer: 7 Mei 2019 Aantal woorde: 1917 216 Kere gelees 2

(brons)

‘Tweede pouse, vergaderplek nommer vyf. As jy klaar gelees het, skeur die brief op en eet hom. Hierdie boodskap mag nie in die vyand se hande val nie.’ Ek hoef nie weer die briefie, wat ek agter die toiletbak in die vierde toilet van die deur af gevind het, te lees nie. Ek weet presies waar ek tweede pouse moet wees en hoekom. Die Vreeslose Vegters het te ver gegaan, hulle kan nie ongestraf bly nie.
Haastig skeur ek die nota in stukkies en druk dit in my mond waar dit vinnig ʼn dik pappery word. Ek sluk dit sukkelend af met water wat ek bakhand uit die wasbak drink. Hoekom kon ek nie net die stukkies papier in die asblik gooi nie? Dit is ʼn meisies toilet, die Vreeslose Vegters mag nie hier inkom nie. Dan weer, as Lisa of Karin dalk die papiertjies kry en dalk die boodskap ontsyfer sal hulle vir die Vreeslose Vegters gaan vertel. Bakvissies, dis wat my ma, hulle noem. Ek weet nie wat dit beteken nie, maar ek dink nie dis ʼn kompliment nie.
Terug in die klas gee ek vir Johanna die teken dat ek die nota gekry en vernietig het – ek krap eers my linkeroor en dan vryf ek my regteroog. Sy vryf haar neus en tik twee maal met haar wysvinger op haar lippe – sy het my teken gesien.
Die klok lui en ons storm by die klaskamer uit. Ek loop ʼn paar draaie om seker te maak geeneen van die Vreeslose Vegters of die bakvissies agtervolg my nie, ek weet Johanna, Sarah en Kobie doen dieselfde. Ek is die laaste een wat vinnig agter die hibiskusbos induik. Niemand kom hierheen nie. Om die hoek van waar die bos welig groei is die skool se asblikke, dit stink as die wind van daai kant af waai, gelukkig waai die wind nie vandag nie.
“Wagwoord” vra Johanna. “Skorriemorrie” antwoord ek en frons. Sy kan mos sien dis ek! Partykeer kan sy so simpel wees. Haar pa is die polisiestasie se bevelvoerder op die dorp, dis waar sy aan al die simpel goed kom soos wagwoorde en briefies in die toilet.
“Sersant, rapporteer.” beveel Johanna toe ek my sit kry op een van die klippe wat ons daar gepak het. Ons kyk afwagtend na Kobie.
“Kosie, die leier van die Vreeslose Vegters, het vir Lisa gesê sy kan sy girfriend wees vir ʼn week as sy Johanna se penneblikkie steel en vir hom eerste pouse bring.” (Lisa sit langs Johanna in die klas. Natuurlik het sy dit gedoen. Lisa is mal oor Kosie). “Dit was hy en sy simpel bende wat die klomp erdwurms in jou penneblikkie gesit het.”
Johanna het na eerste pouse gaan sit soos die res van ons, en toe ons in ons skoonskrif boeke moet werk en sy maak haar penneblikkie oop toe krioel dit van slymerige wurms. Sy het geskrik, gegil, die penneblikkie neergegooi en van die grieselrige goed het op haar boek beland met hul modderlywe. Juffrou het verniet na die skuldiges gesoek. Johanna, wie se boek altyd die netjiese is en wie se werk altyd goue sterre kry, se boek is nou ʼn gemors.
“Is jy seker van jou inligting Sersant” vra Johanna. Ek dink haar pa praat ook so met die polisiemanne in die stasie.
“Ja Kaptein. Lisa het gebrag dat sy en Kosie nou boyfriend en girlfriend is toe die Jonge Dames van More, net na pouse by Juffrou Swart was om te praat oor Saterdag se Ma en Dogter tee. Sy het vir hulle vertel wat sy gedoen het.” bevestig ek alles wat Kobie gesê het.
“Ons is gelukkig dat Sonja se ma haar dwing om aan daai simpel klub te behoort, anders sou ons nooit uitgevind het wie die skuldiges is nie. Ons kan haar gerus deel van die Geheime Katte maak.” stel ek ook dadelik voor. Sonja wil so graag aan ons bende behoort, maar omdat sy aan die Jonge Dames van More behoort, vertrou die ander lede haar nie. Sy het haarself en haar lojaliteit, wat my aanbetref, bewys.
“Ons sal daaroor praat en stem later vanmiddag. Vir nou moet ons besluit wat ons gaan doen. Ons moet optree Katte. Ons kan nie net sit en vir Kosie en sy simpel bende laat wegkom hiermee nie.” Johanna wil wraak neem en soos ek haar ken gaan Kosie en kie die wurm ding diep berou.
“Ons kan hulle fietse se wiele afblaas, dan moet hulle vanmiddag huis toe loop én hulle fietse stoot.” stel Kobie voor. Haar kort swart hare staan elkeen in sy eie rigting. Waarom haar ma haar hare so kort sny weet net sy. My ma sê dis omdat die vrou eintlik ʼn seun wou gehad het. Haar name is Johannes Jakobus, maar die laaste een wat haar dit genoem het, het ʼn bloedneus gekry. Koba lyk nie net soos ʼn seuntjie nie, sy kan ook slaan soos een.
“Dis nie goed genoeg nie.” Johanna gaan met niks anders tevrede wees as bloed nie, dink ek.
“Wat van ons steek hulle wiskunde boeke weg sodat hulle nie kan huiswerk doen nie, dan gaan hulle more na die hoof se kantoor gestuur word, Mnr. Erasmus het gesê die ou wat nie huiswerk doen nie gaan detensie sit vir ʼn maand.” stel Sarah voor. Sy hou vir elkeen van ons haar kosblik wat vol koekies is. Haar ma is ʼn baasbakster en besit die tuisnywerheid op die dorp. Sy het altyd koekies of iets lekkers. Haar dun blonde hare is met ʼn groen en wit strik vasgebind, maar daar is meer hare buite die ponytail as binne.
“En hoe presies moet ons hulle boeke gesteel kry?” vra ek. Johanna trek haar voorkop op ʼn plooi en kou die punt van haar bruin vlegsel, iets wat sy altyd doen as sy dink.
“Ek kan nie sien hoe ons dit kan doen nie, nie al vier van hulle se boeke nie.” sê sy na ʼn rukkie.
Ek neem nog ʼn grondboontjie koekie by Sarah: “Wat van ons bak vir hulle koekies?” vra ek skielik. Die drie kyk my aan asof ek mal is.
“Ek dink nie jy verstaan die situasie korrek nie Konstabel” Johanna is weer in Kaptein mode.
“Nee wag julle. Ons bak vir hulle koekies en sit brooklax in. Dan stuur ons een van die graad eentjies om vir hulle elkeen ʼn pakkie koekies te gee en sê dit kom van Karin af. Hulle sal dit glo.”
“En hoekom sal hulle dit glo?” vra Johanna, baie nuuskierig. Hulle luister nou, dus dink hulle nie meer ek is so simpel nie. Ek skep moed. Ek is moeg om konstabel te wees, as ek ʼn Sersant wil word moet ek myself bewys. Hierdie is my kans.
“Wel sien, as ons sê dit kom van Lisa af, gaan Kosie vir haar dankie sê en dan gaan sy niks van niks weet nie, en dan gaan hulle agterdogtig wees. As ons sê dis van ʼn geheime bewonderaar gaan hulle ook nie die vrede vertrou nie, hulle is nou op hulle hoede want hulle weet ons weet dit was hulle. Hulle wag vir ons om revenge te neem. As ons sê dis van Karin af, gaan hulle dit glo, veral Kosie. Hy weet dat sy van hom hou en dat sy en Lisa niks van mekaar hou nie. Hy sal dink sy probeer hom afvry of iets. Hy sal ook niks vir Lisa sê nie want hy weet sy sal kwaad wees as sy hoor Karin gee vir hom koekies en hy gooi dit nie weg nie. Hy sal dit nie weggooi nie, want wys my nou iemand wat koekies weggooi. Dus sal hulle niks vermoed nie.” Ek het my eie redes waarom ek die vier wil bykom. Sing hulle nie gereeld vir my ‘Bring die water, bring die sand, kerriekop is aan die brand!’ nie? Het Jannie en Danie nie vanmore weer vir my gesê ek het seker met ʼn sif probeer keer toe ek met modder gegooi is nie, kyk al die spatsels wat in my gesig sit?
Kobie, Johanna en Sarah kyk my bewonderend aan: “Dis frieken briljant!” roep Johanna uit. “Maralize, jy word nou bevorder tot Inspekteur.”
Kobie lyk bekaf. Sy is nou nie meer nommer twee nie, maar dan glimlag sy breed: “Dit gaan epic wees!”
Ons spreek af om die middag by Sarah se huis bymekaar te kom en chocolate brownies te bak. Haar ma het ʼn maklike resep. Kobie bring die brooklax, haar pa besit die algemene handelaar in die onderdorp: “Daar is ʼn rak vol van die goed, my pa sal nie ʼn pakkie of twee mis nie” verseker sy ons.
“Bring vier pakkies, ons moet seker maak” het Johanna gesê.
Die volgende dag voor skool het ons ʼn graad eentjie nader geroep, die kind het ons van gʼn kant af geken nie. Ons moes vir haar vier keer wys vir wie sy die koekies moet gee. Ek dink sy het ons gesigte vergeet die oomblik toe sy omdraai en in die Vreeslose Vegters se rigting begin stap. Hulle het op die rugbyveld gestaan en vir mekaar ʼn rugbybal gegooi. Ek het skielik onthou dat ons skool vanmiddag rugby speel teen die buurdorp se skool en gehoop die brooklax is uitgewerk teen daai tyd.
Wel, dit was nie. Daai vier knape is in die eerste periode al huis toe – hulle het nie die badkamers betyds gehaal nie. Ons het vir maande gelag oor daai een, maar hulle nooit gespot of geterg daaroor nie. Hulle was vir twee weke nie by die skool nie.
“Dis darem ʼn vreeslike maagding wat die arme kinders platgetrek het.” Het my ma vir Kosie se ma gesê toe dié vir haar vra of sy sal uithelp met die na-kool. Sy moes na Kosie omsien, wat saam met sy maters in die hospitaal gelê het … op ʼn drup. Hulle het ontwater … wat dit ook al beteken.
Ek het vir Kobie en Johanna gesê om net ʼn klein stukkie brooklax in een brownie per persoon sit, maar nee, hulle jaag elke ou ʼn hele boks van die goed in. Ek dink daar was meer brooklax as chocolate in elke brownie.
Ons was baie bang dat iemand sal uitvind dat dit ons was wat die vier so siek gemaak het. Ons het ʼn bloedeed gesweer om nooit ʼn woord hieroor te rep nie, want Johanna het ons verseker dat ons van poging tot moord aangekla sal word, en dan gaan mens tronk toe … for life. Soos ek verstaan, was hulle baie baie siek … amper dood gewees.
Die Vreeslose Vegters het gelukkig nooit self een en een bymekaar gesit nie. Ons weerwraak was toe nie so soet nie, ons kon nooit vir hulle se dit was ons nie.. .
*
“Showtime Maralize!” my drie vriendinne bars by die hotelkamer in waar ek staan en dagdroom oor ons bende dae van lank gelede.
“Wow, Jy lyk stunnig!. Kobie gee my ʼn stywe druk.
“Pasop haar rok en hare, jy is altyd so rof. Wag tot na die tyd!” Johanna beveel steeds almal.
“Kom, ons gaan laat wees. Ek weet ʼn bruid moet laat wees, maar nie té laat nie!” jaag Sarah ons aan.
Ek lig my kop en trek my skouers terug. Dit is tyd ….
tyd om kerk toe te gaan ….
tyd om daai man myne te maak, voor hy dalk koue voete kry …
en om te dink …
ek het amper vir Kosie vergewe in graad drie…

HAT – Kardoes – Dit was ‘n bende van Kardoes. Dit was die skorriemorrie. Genoem na die berugte sewentiende-eeuse Franse bendeleier, L D Cardouche
HAT – ‘n bende van Kardoes (veroud.), rowerbende, rumoerige groep, skorriemorrie. |F. bende- hoof Cartouche}




TEMAS
1 Kommentaar
  1. Anze

    7 Mei 2019

    Pragtig, baie dankie vir jou bydrae tot die Mei 2019 projek

Laat u kommentaar

GESKRYF DEUR

Jy moet ingeteken wees om boodskappe aan hierdie skrywer te kan stuur.

Publikasies: 17
Kommentaar telling: 8

My gesin skilder My ma kan skilder, kon skilder. Rumatiek het die hande krom en vingers dom gemaak. Ouderdom het die oë swak en kleure en lyne dof gemaak. Sy het laat in haar lewe begin drink uit haar kunsfontein, maar hoe het sy nie gedrink nie! Groot slukke wat my huis se mure versier in elke vertrek ... nie net mý huis nie, maar al drie ons kinders sʼn, en sommer baie ander mense sʼn ook. My man se fontein borrel ongebruik. Daar is mos altyd eendag ... wanneer die kinders uit die huis is ... wanneer ons op pensioen is ... wanneer ons ons pas begin vertraag. Ons begin ons pas vertraag ... die kinders is uit die huis ... tyd loop uit. Diabetes steel stukkie vir stukkie sy sig en ongemerk begin sy hande bewe, soos dié van sy oupa, sy ma en sy broer. Gaan sy fontein te vergeefs borrel, of gaan hy, soos my ma, en ek, diep skep, laat in ons lewens? My oudste dogter skep bekers vol uit haar fontein. Sy teken geboue en paaie op rekenaarprogramme en geniet die presisie en wiskundige berekenings wat vereis word. Die gebou moet kan staan tot die aarde vergaan, en in dié pad mag daar nooit ʼn sinkgat val nie. Sy begin versigtig, soekend drink uit al groter wordende houers en teken pragtige meubelprente in my huis. ʼn Ou tafel wat ‘n belediging vir ʼn ashoop is, word die pronkstuk in die eetkamer.   ʼn Pot wat vergete en nutteloos in ‘n kas staan, word die fokuspunt in die sitkamer. Weggooi t-hemde , vloerlappe sê my ma, kry ʼn tweede lewe as ‘n lappiesdeken op haar bed. My jongste drink klein slukkies uit ʼn soortgelyke fontein as haar ouma. Op tekenpapier, met kwas en potlood, kryt en pastel, teken sy die mooiste prente. Prente? Nee kunswerke. Teken? Nee, dis meer as teken, sy skilder. Daar is nog baie leë kolle op die mure in my huis. Die vertrekke wat ousus met ou tafels en potte en dinge mooi maak kort nog iets – iets unieks – iets besonders – soos daai tekening van die uil wat sy in Graad 10 se kunsklas gemaak het ... of daai skets van haar gesig gekombineer met haar indiaan-spirit-animal wat sy vir haar Graad 12 kunseksamen ingegee het ... of daai skilder wat nog sluimer in haar hande en kunstenaarsiel. Jy begin vroeg, jy het baie tyd, drink diep my kind. En ek? Ek teken met woorde, uitroeptekens, vraagtekens, koppeltekens, kommas en punte ... op leë Word Document bladsye, ...op my laptop se wit skerm. Vir die grootste deel van my lewe het ek net vaal korporatiewe prente geteken – advertensies, persvrystellings, toesprake, pamflette, brosjures, interne nuusblaaie ... Ek kon myself nie help nie en het telkens die vaalgeit probeer inkleur, maar in die koue, grys wêreld van harde besigheid in die finansierings industrie, is swart en rooi syfers al kleur wat geduld word ... en my siel het stukkie vir stukkie gesterf. Maar nou ... nou het ek tyd ... die kinders is uit die huis ... ek werk nie voltyds nie .... nou wil ek drink ... diep drink uit my eie borrelende fontein .... ek wil kleurvolle, woordprente skilder .... op die leë wit skerm ... in Word ... op my laptop.

Gebruikers Aanlyn

1 Lid, 127 gaste aanlyn

Bydrae Totale